Vroeger stuurden we een cassettebandje naar Saoedi-Arabië.

M’n oom werkte daar. En 1 keer per maand zat de familie bij elkaar rond een cassetterecorder om een bandje in te spreken. Iedereen om de beurt. Nieuwtjes, groetjes, de hond die iets stoms had gedaan. Dat bandje ging op de post en weken later kwam er eentje terug. Dat was contact houden, in de jaren tachtig.

Ik moest eraan denken toen een vriendin me een spraakbericht stuurde. Zes minuten. Rustig ingesproken, met pauzes, alsof ze het gewoon tegen me zat te vertellen. Even nadenken, dan weer verder.

Eerst voelde het een beetje raar. Waarom bellen we niet gewoon? Maar we stuurden er nog eentje terug, en zij weer, en na een paar dagen heen en weer begon ik de voordelen te zien.

Bij een telefoongesprek val ik mensen in de rede. Bij een spraakbericht niet. Zij kan uitpraten, van begin tot eind. En ik ook. En ik luister wanneer het mij uitkomt. Onder de afwas, op de scooter, of pas de volgende ochtend bij de koffie.

Het mooiste: ik kan haar op anderhalve snelheid zetten als ze weer eens uitweidt. Probeer dat maar eens tijdens een echt gesprek. “Kun je iets sneller praten, ik heb haast.”

Zo doe ik het nu met een handvol mensen. Een gesprek dat dagen duurt en waar niemand elkaar onderbreekt.

Precies zoals dat cassettebandje. Alleen zonder tape die je met een potlood moest terugdraaien.

Ze noemt het zelf een mini-podcast met precies één luisteraar.

Is dit de nieuwste trend. De nieuwste manier van communiceren? Is dit de toekomst?