Vijf dingen die geen AI voor je doet.

Ik bouw m’n hele dag om automatisering heen. Mails, offertes, rapportages, het loopt allemaal vanzelf. En toch betrap ik mezelf erop dat het belangrijkste niet in een systeem zit.

Reflecteer meer. Ben ik wel goed bezig? Niet de cijfers, niet de omzet. Gewoon: klopt dit nog? Die vraag stel ik te weinig. Een algoritme stelt ‘m nooit.

Riskeer meer. Probeer iets. Wat is het ergste dat kan gebeuren? Meestal valt dat reuze mee. Het ergste dat me ooit overkwam was niks doen en het achteraf jammer vinden.

Geef meer. Iemand een plezier doen, puur om het geven. Niet omdat er iets tegenover staat. Wel met grenzen, want een doormat zijn is ook geen deugd. Maar geven zonder rekening voelt beter dan elke factuur die ik ooit verstuurde.

Heb meer lief. En zeg het ook. Wij Nederlanders zijn daar waardeloos in. We denken het wel, maar uitspreken? Liever niet, straks wordt het ongemakkelijk. Onzin. Benoem die ene persoon die belangrijk voor je is. Hardop. Voor het te laat is om het nog te kunnen.

Geniet meer. De kleine dingen. M’n dochter die in twee talen door elkaar heen kletst. Koffie op het balkon. Dertig graden in december. Ik liep er jaren langs zonder het te zien.

Vijf dingen. Geen van allen te automatiseren.

En daar zit precies de grap. Ik verdien m’n geld met het wegnemen van het menselijke werk. Het saaie, het repeterende, het ding waar niemand blij van wordt. Juist daarom heb ik tijd over voor het enige dat een machine nooit kan overnemen.

Mens zijn.

De rest doet de robot.