Mijn ruggengraat heeft een aan/uit-knop.

Als het om sporten gaat heb ik het doorzettingsvermogen van een natte krant. Echt. Ik plan een training in m’n hoofd, en tegen de tijd dat ik er aan toe ben, heb ik mezelf al drie excuses voorgekauwd die ik allemaal geloof. Het is te warm. Het is te laat. M’n knie deed gisteren raar. Mijn knie deed niks.

En dan, dezelfde dag, ga ik ‘s avonds achter m’n laptop zitten om een werkproces te automatiseren. Iets kleins. Drie uur later is het twee uur ‘s nachts, staat de koffie koud, en zit ik nog te sleutelen aan een detail dat verder niemand ooit zal opmerken behalve ik.

Geen vermoeidheid. Geen excuses. Geen knie.

Sterker nog, ik moet mezelf juist tegenhouden. Om half drie ‘s nachts zeg ik tegen mezelf: Marcel, ga slapen. En dan denk ik: nog één ding. En dat ene ding worden er vier. En voor ik het weet is het licht buiten en heeft de buurman z’n scooter al gestart.

Het rare is dat ik dit nooit als werken ervaar. Werken voelt zwaar. Dit voelt als spelen. Dat gevoel van “kijk, nu doet hij het” is voor mij wat voor een ander de runners high is.

Lang dacht ik dat ik gewoon lui was. Maar lui ben ik niet. De truc is alleen om iets te vinden waar je vanzelf niet mee wilt stoppen.

Voor sommige mensen is dat hardlopen. Voor mij is het een mailbox die zichzelf opruimt.

En precies daar zit m’n werk. Ik bouw graag de dingen waar jij geen energie van krijgt, zodat jij die overhoudt voor wat je wel leuk vindt.

Dus vertel me eens: wat kan ik voor je bouwen zodat jij meer tijd hebt voor de dingen die jou energie geven?