Iemand aangenomen die het na drie weken opgaf.

Ons toeristenbedrijf groeit. Meer tours, meer transfers, meer mensen die een chauffeur willen voor een reis van tien dagen door heel Vietnam. Ingewikkelde reizen. Van Hanoi naar het zuiden, met tussenstops, hotels, timing die moet kloppen.

Te druk om zelf te doen. Dus iemand aangenomen. Speciaal voor de moeilijke reizen. Vragen beantwoorden, routes uitdenken, alles op een rij zetten.

Binnen drie weken was het een puinhoop.

Niet uit onwil. Gewoon te veel, te complex, te veel details om in één hoofd te houden. Een klant vraagt iets, het antwoord komt drie dagen later, en dan klopt de helft niet.

Uit pure frustratie besloten er toch maar een AI op te zetten. Twee dagen werk. Alles uitgelegd, één keer, en daarna kende het ding elke route, elk hotel, elke chauffeur en elke reistijd beter dan wij zelf.

Feilloos. Foutloos.

De klanten krijgen nu meteen correct advies. Er wordt niks vergeten. Niks over het hoofd gezien. Een reis van tien dagen staat in elkaar voor iemand anders z’n koffie koud is.

Vier uur werk per dag werd tien minuten.

En die tien minuten zijn alleen nog om te controleren of het ding niet ineens creatief is geworden.

Scheelt een salaris. Scheelt vakantiegeld. Scheelt gedoe over wie er wanneer vrij is. Deze werknemer werkt vierentwintig uur per dag, weet altijd precies hoe alles moet, en ik hoef het maar één keer uit te leggen.

Ik voel me er soms een beetje schuldig over.

Maar dan bedenk ik dat die AI nooit na drie weken opgeeft.