Dertig graden. Wind in m'n gezicht. Rijstvelden links. Bergen rechts.

Dinsdagmiddag. Ik rij op een motorbike ergens tussen Ninh Binh en de kust. Geen laptop. Geen mails. Geen klant die belt met iets wat gisteren al af had moeten zijn.

LinkedIn zit vol met mensen die roepen wat ze allemaal voor je kunnen doen. “Ik help bedrijven groeien.” “Wij ontzorgen uw processen.” “Laat ons uw digitale transformatie begeleiden.”

Mooi.

Maar weet je waar niemand het over heeft? Wat het oplevert als het eenmaal draait.

Niet in euro’s. In dinsdagen.

M’n bedrijf draait. Zonder mij erbij. Mails gaan uit. Offertes worden verstuurd. Klanten krijgen opvolging. Administratie klopt. Niet omdat ik zo hard werk. Omdat ik één keer goed heb nagedacht over wat ik niet meer zelf wil doen.

En nu zit ik hier. Op een weg die Google Maps niet kent. Terwijl alles gewoon doorgaat.

Niemand merkt dat ik er niet ben. Niemand hoeft op me te wachten. Niemand belt me met iets dringends, want het dringende is al afgehandeld voordat het dringend werd.

Iedereen praat over AI alsof het een trucje is. Een speeltje. Iets om plaatjes mee te maken of brainstormsessies mee te faciliteren.

Prima.

Maar dit is waar het eigenlijk om gaat. Niet de technologie. Het resultaat. Een dinsdagmiddag waarop je gewoon weg kunt. Omdat je bedrijf niet instort als jij een dag niet kijkt.

Meer tijd. Meer rust. Minder het gevoel dat alles stopt als jij stopt.

Dat is het hele verhaal.

Mensen vragen me soms wat AI voor ze kan betekenen. Dan begin ik over automatisering en processen en dan zie ik ze al wegkijken.

Misschien moet ik gewoon dit verhaal vertellen.

Een gast op een motorbike op dinsdag. Terwijl z’n inbox zichzelf afhandelt.

En de enige reden dat ik terug moet, is benzine.